شوهر نود ساله
شعر طنزی که تواین پست نوشتم دوران بچگی از برادرم شنیده بودم شاعرش سید اشرف الدین گیلانی متخلص به نسیم شماله ، خوندنش خالی از لطف نیست
شوهر من گوهر مخزن میخواد پیر شده شانه و سوزن میخواد
مرغ شده دانه و ارزن میخواد دو زن داره بازم دلش زن میخواد
شوهری دارم که نود سالشه ریش سفیدش تا پر شالشه
هر جا میره بچش به دنبالشه دو زن داره بازم دلش زن میخواد
دندون نداره دهنش یه دونه مردنش نزدیکه خودش میدونه
هم خربزه میخواد همی هندونه دو زن داره بازم دلش زن میخواد
خر و پف میکنه وقت خواب پر شده ز آب دهنش رختخواب
آخ که این احمق خانه خراب دو زن داره بازم دلش ن میخواد
تازه شنیدم که به گوش وکنار دختر نه ساله شده خواستگار
تا بمکد از لبش آب انار دو زن داره بازم دلش زن میخواد
شب که میشه میپره هر سو چو سگ به بچه ها میزنه بیخود کتک
میکشد از غصه پیاپی حشیش جای حنا بسته به ریشش سریش
آخ که این دمدمی سرخ ریش دو زن داره بازم دلش زن میخواد
در سر پیری هوسش بر سر است طالب همخوابگی دلبر است
مایه عمرش نفس دختر است دو زن داره بازم دلش زن میخواد
قامتش از عشق بتان خم شده عاشق زلف کج و خم خم شده
عقل و شعورش کمکی کم شده دو زن داره بازم دلش زن میخواد
پیری ربوده ز سرش خواب را با کارد و چنگال میخورد آب را
مسخره کرده همه طلاب را دو زن داره بازم دلش زن میخواد
شعر و غزل میخونه شب تا سحر قرص کمر میخوره با نیشکر
بلکه بگیرد صنمی را ببر دو زن داره بازم دلش زن میخواد
مرد مقدس نزند جفت و طاق صاحب غیرت ندهد زن طلاق
آخ که این احمق پیر چلاق دو زن داره بازم دلش زن میخواد
سلمان بابائی
من آن گلبرگ مغرورم که میمیرد ز بی آبی